Praktijk Ariella Gracia

IMG_4055

“Tot op de dag van vandaag is er geen enkel wetenschappelijk of ander bewijs dat dit huidige onderwijs echt werkt voor kinderen en hun ontwikkeling. Sterker nog, wanneer je een aantal specialisten op het gebied van kinderen en leren bij elkaar zou zetten en hen zou vragen: Schets eens de voorwaarden die een kind nodig heeft om zich optimaal te kunnen ontwikkelen.. , dan kom je uit bij een situatie die radicaal tegengesteld is aan zowat alles in de huidige onderwijspraktijk.” (Robert Precht, filosoof, uitgaand van The Childrens’ Right to Education)  

Praktijk en Spreker 

Ik voer een praktijk voor neurodivergente kinderen/ adolescenten en hun ouders die in de problemen komen binnen het onderwijs. Daarnaast ik geef lezingen over kinderen en jongeren die anders leren dan ‘normatief’ en door gebrek aan kennis en kunde of onwil op school in de problemen komen. Ik geef lezingen op scholen en op waar u maar wilt over hoogsensitiviteit, beelddenken, en hoogbegaafdheid en nieuwe vensters voor educatie van onze jeugd. De lezingen geven voorbeelden uit de praktijk, zijn doorweven met humor en kwinkslagen, bekleed met filosofische, ethische en wetenschappelijke inzichten en zullen vooral meer vragen oproepen dan antwoorden geven. Heeft u belangstelling hiervoor? Boek mij dan via Sprekersbureau Zij Spreekt. : https://www.zijspreekt.nl/sprekers/profile/Ariella-Gracia/1010/

media.media.d648f756-1185-4719-ab44-9bcc1ddfaa0f.original1024

Inhoudsopgave van deze website:

  1. Praktijk Ariella Gracia
  2. Beelddenken, HSP en Hoogbegaafdheid
  3. Informatie over mijzelf
  4. Tips voor ouders. 
  5. Gift Economy Betaalwijze &  Uitleg
  6. BLOG met uiteenlopende onderwerpen gerelateerd aan onderwijs, neuro-divergentie, systeemverandering in onderwijs en mensenrechten.

2011-10-03_16-49-18

Een praktijk in neurodivergentie

2,5 miljoen kinderen gaan naar school in Nederland. Een vijfde deel van deze kinderen is neurodivergent. Neurodivergent betekent dat informatieverwerking via andere zenuw- en hersenroutes verloopt dan in het huidige onderwijs als ‘normaal’ gezien wordt. Neurodivergentie heeft niks te maken met IQ.  

Een half miljoen kinderen in Nederland ervaren problemen op school puur omdat er onder personeel op scholen en op Pabo’s te weinig bereidheid, kennis en kunde met betrekking tot  neurodivergentie, ondanks de reeds 20 jaar aanwezige wetenschappelijke kennis en publicaties hierover. Ongeveer 14.000 kinderen zitten momenteel thuis omdat ze verkeerd behandeld zijn op school en niet gezien worden en daardoor beschadigd zijn geraakt. Velen daarvan zijn neurodivergent. De know how hoe deze kinderen wel juist te bejegenen binnen een reguliere school is echter sinds 20 jaar wetenschappelijk voorhanden.  

Vanuit kinderen en jongeren is er behoefte aan een structurele oplossing binnen de eigen klas (niet dus dumpen in Speciaal Onderwijs waar net zo min expertise is als in het regulier onderwijs over hsp, hb en beelddenken!) bij de leerkrachten en bij de ouders. Probleem is de homogenisering en steeds toenemende monocultuur in het onderwijs. De norm is niet normatief meer, allang! ( Het onderwijsparadigma is dysfunctioneel en ecofoob/humanfoob in Nederland. Monocultuur brengt altijd geweld met zich mee, een sterk gecentraliseerd gezag, het gebruik van dwang, controle, macht. Ook in het onderwijs.)  

Neuro-divergentie bepaalt een groot deel van het leervermogen en karakter van een kind. Het kind bijschaven zodat het in een reeds bestaand vakje past of een label geven met een vaststaand protocol beschadigd de kinderen vaak alleen maar. Het talent of de eigenschap moet heel gehouden worden en het belangrijkste talent/eigenschap blijven waardoor een kind zijn schoolloopbaan succesvol kan doorlopen. Een beetje beelddenker of hooggevoelig zijn bestaat niet, alsof je een atleet zijn benen afneemt en daarna opdracht geeft een belangrijke hardloopwedstrijd te winnen. Vooral het intact laten van het talent neurodivergentie is erg belangrijk voor een bloeiende leerontwikkeling en mensontwikkeling. Daarvoor moet je per geval kijken naar het kind zelf en ieder kind, iedere ouder en docent wegwijs maken in zijn/haar eigen leerstijl in relatie tot schoolwerk. Hieraan wil ik graag een bijdrage leveren.

brown sand
Foto door Miri op Pexels.com

Kinderen en tieners en hun ouders die dreigen vast te lopen in het onderwijs of die vragen hebben over hun leerstijl, kunnen aankloppen in mijn praktijk. Als extra speerpunt is er binnen mijn praktijk aandacht voor  het respecteren van universele rechten van het kind en het naleven van grondwettelijke rechten en universele mensenrechten van ouders en kinderen binnen muren van scholen. Ik verbind common sense, ethiek, mensenrechten/kinderechten en onderwijs.

Gesprekken kunnen gevoerd worden in het Nederlands, Engels en Spaans.

  • Kennis van Beelddenken, Sensory Processing Sensitivity en Hoogbegaafdheid in onderscheid van gedrags- en emotionele stoornissen.
  •  Kennis van leerbelemmeringen en leerproblemen bij hoogbegaafden.
  •  Besef dat creatief hoogbegaafden meer last schijnen te hebben van immuunstoornissen wat een kwestie van misdiagnose kan worden, omdat ze allergische reacties hebben die maken dat ze snel zijn afgeleid, veel energie hebben, woede-uitbarstingen krijgen of erg impulsief zijn. (Europees onderzoek naar Moodstratification.eu en Internationaal Medisch Onderzoek naar HB: verstoringen in het hormonale en immuunsysteem kunnen psychisch emotionele klachten veroorzaken)
  • Een radicaal andere visie op intelligentie dan in het reguliere onderwijs.
  •  Unschooling practice: de inspiratie van het kind volgend. Eventuele testen verwerkt in spel ontworpen op persoonlijke maat per kind/jongere.
  •  Fluisterkindmethode: ouders/docenten kijken in de spiegel die het kind/de leerling hen voorhoudt, zodat de ouders/docenten eerst hun issues oplossen en daarmee het leven iets makkelijker maken voor een kind.
  •  Traumatherapie en counseling. Ik kan werken vanuit technieken uit haptonomie, hakomi, Jungiaanse psycho-analyse,  innerlijk kind therapie, kunstzinnige- en speltherapie, yoga-vedanta, mindfullness, op sport gebaseerde therapie en counseling.
  • Gerichtheid op talenten en eigenheid tot bloei te laten komen i.p.v. alleen in te passen.
  • Talanoa Dialogue Technique (Fiji) : besluitvorming gebaseerd op storytelling, inclusief, participatoir & transparant. In gesprek met instanties/instellingen.
  • Deep Democracy Technique in gesprek met scholen, instanties. Het standpunt van de minderheid als uitgangspunt en een techniek om interne sabotage (binnen scholen/instanties) boven water te krijgen en op te lossen.
  •  Afspraken en sessies op kindvriendelijke & jongere vriendelijke locaties (geen kantoorafspraken).
  • Verslaglegging is een keuze van het gezin/kind/jongere, en het kind/of jongere blijft zelf eigenaar van het geschrevene.
  •  non violent wijze van werken: ik dirigeer de uitkomst analyse en oplossing niet naar wat ik persoonlijk denk dat het beste of de waarheid is.
  •  Voor kinderen/jongeren met een bore-out of schooluitval schrijf ik lesmateriaal op persoonlijke maat.

16641034_1559887050705962_619952860706786655_n

Begeleiding 

blanket boots child colorful
Foto door Lela Johnson op Pexels.com

U als ouder kan geconfronteerd worden met een visie van school op uw kind waarin u uw kind niet herkent. Of, u kunt als ouder ook gewaar worden dat uw kind op school structureel minder presteert dan hij thuis laat zien aan potentie. Dit kan een startpunt zijn voor verder zoeken naar wat er aan de hand is in het belang van uw kind. U kunt begrijpen dat uw kind hoogsensitief is of beelddenker is of hoogbegaafd is, en school ook en toch niet de juiste aanpassingen faciliteren. Een verkeerde diagnose van school en een gedwongen aanbod van een test die wetenschappelijk bewezen niet goed werkt voor een bepaalde categorie kinderen kan onnoemelijk veel leed veroorzaken in het leven van een kind. Vooral ook omdat een kind zich al snel gaat gedragen naar de projecties op hem/haar van de mensen van wie het kind afhankelijk is. Dan kan een foute diagnose een self-fulfilling prophecy worden. Omdat de juiste aanpak niet gevonden is, loopt het standaard hulp protocol dan ook spaak na een tijdje. En intussen tikken de jaren die besteed horen te worden aan het met plezier en succes een schoolcarriere opbouwen op een lege wijze door, zonder werkelijk gevoel van voldoening of succes of juiste ontwikkeling voor het kind. Misdiagnose kan zelfs de toekomst van uw kind kapot maken op financieel economisch vlak, op sociaal en op emotioneel vlak. Deze situaties komen toch vaak voor omdat school uw kind niet centraal zet, maar het systeem met daaromheen gebouwd een winstgevend zeer uitgebreid zorgsysteem. Misdiagnose van andersbegaafden dan ‘normaal’ komt in 50% van de gevallen voor.

School heeft per definitie, omdat het georganiseerd is rondom de eisen van de overheid en niet rondom het kind, een venster waaruit gekeken wordt met parameters en eisen die soms haaks staat op de belangen van uw kind: op zijn of haar recht op ontwikkeling en educatie en welzijn en de taak van school om passend onderwijs te verzorgen. School’s kader is de leerplicht en het door ambtenaren ooit vertaalde right op education in diploma-onderwijs en school-aanwezigheid en ontwikkeling via linkerhersenhelft design routes en gedrag.

Ouders van kinderen die afwijken van de ‘oude’ norm krijgen vaak te maken met de geoliede machine van ‘schoolinquisitie’ (school en leerplicht i.s.m. met het internationale winstgevende mensenrechten schendende bedrijf Veilig Thuis). Dit gebeurt wanneer  ouders uitleggen aan school dat de zienswijze en handelwijze van school hun kind en zijn leerontwikkeling schaadt en incorrect is en verwijzen naar de wet op passend onderwijs. Vaak genoeg is de reactie van school dan om de veiligheid thuis als valse melding aan te kaarten. School leidt zo de aandacht af van het eigen tekortschieten naar het kind en het niet voldoen aan de wet op passend onderwijs en de onwil om vakkennis bij te werken. De zaken worden dus vaak op zijn kop gezet, inversie gepleegd. Juridisch gezien hebben ouders een zeer zwakke positie in het onderwijs. Er ontbreekt een wettelijke regeling waarin de plichten van scholen tegenover leerlingen en ouders behoorlijk zijn vastgelegd, waardoor het ouders niet duidelijk is wat ze van scholen mogen verwachten. De vorige ombudsman heeft jarenlang gestreden voor een duidelijk en gedetailleerd contract tussen ouders en scholen, zodat de wederzijdse rechten en plichten duidelijk zijn.

Samen kunnen u en ik uw kind als eerste weer centraal zetten en zijn haar talenten, kracht en manier van voelen, denken communiceren en leren, naast de belangen van school rondom uw kind. Samen kunnen we via uw kinds en uw gezins’ innerlijke kompas een pad te vinden binnen de huidige school waarop uw kind werkelijk tot bloei komt. Ik kan naar u  en uw kind luisteren wat jullie nodig hebben en dit vertalen naar school. Als ervaringsdeskundige werk ik samen met vele anderen die ethiek, gezondheid, welzijn en leren en kinderen hoog in het vaandel hebben.

hawaii-powderpuff-tropische-bloem

“Als je weet wie je bent en waar je krachten liggen, als je je menselijke waardigheid leeft, komt er zo’n potentieel tot je beschikking dat het verzamelen van kennis vrij moeiteloos verloopt.” ~ P. Shetitin

Sensory Processing Sensitivity 

De officiele wetenschappelijke term voor hoogsensitiviteit is SPS: Sensory Processing Sensitivity. Men schat dat 15 a 20% van de bevolking SPS heeft. Hoogsensitieven hebben een verfijnder ontwikkeld zenuwstelsel. Zij verwerken meer, dieper, preciezer en uitgebreider prikkels zoals licht, geluid, emoties van anderen, gedachtes en intenties van anderen, fysieke pijn en geluk van anderen en van zichzelf. Hoogsensitieven hebben een zeer hoog ontwikkelde intuitie. Kinderen in de klas met SPS gaan pas iets doen als ze het belang ergens van in zien, hun innerlijke klok loopt niet gelijk met de werkelijke tijd, autonomie, zelfstandigheid en verantwoordelijkheidsgevoel, een sterke innerlijke criticus, en dus een grote empathie met groepen en individuen en dieren zijn kenmerken. Wanneer in een klas extra gelet wordt op een hoogsensitief kind/jongere, dan nemen de leerprestaties drastisch af.

Bij SPS hoort ook een eigen denkproces. Dit hooggevoelige denkproces en intense verwerking is door Natasja Esmeijer gedetailleerd beschreven in 9 stappen. (Beelddenkers als kwartjes vallen, Booklight 2020). Deze stappen gebeuren in enkele seconden. 1 of 2.

  1. Zien, horen, ruiken, beleven, voelen, gevoel van een nieuwe situatie.
  2.  Associaties met soortgelijke situaties uit het verleden en emoties die daarbij horen, of deze relevant zijn maakt niet uit.
  3. Er worden veel verschillende reacties bedacht.
  4. Bij elke reactie horen consequenties.
  5. Al deze consequenties worden gevoelsmatig gecheckt.
  6. Per reactie wordt er bedacht wat de omgeving ervan zou denken.
  7.  De beste optie wordt bepaald. Dit is altijd de beste optie in belang van de groep. Deze optie wordt uitgevoerd.
  8.  Nu wordt er direct gedacht of dit wel de juiste optie was.
  9. De situatie is nu veranderd en het hele proces begint weer van voor af aan.

In pestsituaties of conflictsituaties lijkt het alsof een HSP kind/jongere/volwassene niet genoeg voor zichzelf opkomt. Echter wat er werkelijk gebeurd is dat ze de situatie aan het harmoniseren zijn omdat ze het beste tot ontwikkeling komen in een harmonieuze omgeving. Een HSP persoon kiest altijd voor het beste voor iedereen ten koste gedeeltelijk van het beste of gelijk voor zichzelf. Een diep besef rechtvaardigheid en waarheid, ethiek dus, is kenmerkend voor HSP personen oud en jong. Beelddenken, hoogbegaafdheid en SPS/HSP zijn vaak met elkaar verweven.

5-HTTLPR en gevoeligheid als erfelijk bepaalt? 

Een gen bestaat uit verschillende allelenparen. Het allelsoort  5 HTTLPR is erfelijk materiaal dat bepaalt of iemand meer of minder gevoelig is, lijkt uitkomst van een wetenschappelijke onderzoek. Personen met twee korte 5 HTTLPR allelen zouden zeer gevoelig zijn en mensen die twee lange 5-HTTLPR allelen hebben zouden niet hooggevoelig zijn.

Denken in Beelden 

912170e1a38eae9b2d91d19748c34e3d

Beelddenken of visueel leren is iets wat altijd al bestaan heeft. Beelddenken komt voor bij allerlei soorten mensen/kinderen: dromerige, creatieve, rechtlijnigen, zakelijk, hoog en laag IQ’s, hoog en laag Emotional Intelligence Quotient, hoog en laag Well Being Quotient types.

Als je visueel ruimtelijk bent ingesteld, kan je problemen krijgen op school en in de samenleving, die weer kunnen resulteren in gedragsproblemen zoals (ODD< OCD) en misdiagnoses. Op school wordt informatie aangeboden gericht op auditief sequentiele wijze en beoordelingen lopen via beheersing vaardigheden en vertonen van aangepast gedrag typerend voor “linkerhersenhelft’ zoals ook de meeste onderwijzers dat zelf als ‘normatief’ ervaren.

Beelddenken gaat 100x sneller dan lineair denken en maakt dwarsverbanden tussen vele velden/onderwerpen. Voor een beelddenker is het soms moeilijk om stapsgewijs uit te leggen welke denkstappen er gevolgd zijn tussen een opdracht en een antwoord. Een probleem wordt als een geheel aangepakt en niet in een serie opeenvolgende stapjes die reeds vaststaan opgelost. Veel hoogbegaafde kinderen zijn beelddenker en hoogsensitief.

Vaak wordt beelddenken over een kam geschoren met dyslexie. Da klopt niet. Bij een foetus van twintig weken worden er een aantal zenuwcellen in de hersenen aangestuurd om daar het taalgebied te vormen. Meestal weten deze cellen precies wat ze moeten doen, soms gaat dit mis. Er is dan later sprake van een ernstige verstoring van de lees- en spellingsontwikkeling: dyslexie. Dit is niet op te lossen door woorden visueel op te slaan.

Er is een groot verschil tussen dyslexie en beelddenken hoewel de uiterlijke kenmerken veel overeenkomsten laten zien. Bij taaldenkers, en dus bij dyslecten zijn er drie gebieden in de linkerhersenhelft actief die samen taal tot stand brengen: het gebied van Broca, het gebied van Wernicke en het woordvormgebied. Bij beelddenkers wordt alleen het gebied van Broca gebruikt en de rest wordt verwerkt in de rechterhersenhelft. Het fonologische stukje ontbreekt dus. De letter-klankkoppeling komt niet goed tot stand en wordt niet geautomatiseerd. Taal wordt dus langzamer verwerkt en er wordt associatief gedacht en verwerkt. (N. Esmijer, Beelddenkers, 2020)

Fresh oranges
Fresh oranges — Image by © Sprint/Corbis

Hoogbegaafdheid

Een hele populaire term. Er bestaat geen eenduidig antwoord op de vraag: ” Wat is hoogbegaafdheid?”. HB is niet een opzichzelfstaand iets, eerder een spectrum van verschillende dimensies en kan vele gezichten hebben. De kans op misdiagnose van groep kinderen en tieners zo’n 50%. (Misdiagose van hoogbegaafden van James T. Web en Edward A. Amend).

Fysiek, sociaal-emotioneel, neurologisch, creatief, mentaal zijn er karakteristieken en gedragskenmerken, o.a.: intensiteit, hoge gevoeligheid en vaak sneller en creatiever denken. Echter, sneller leren is geen must voor hoogbegaafdheid. Er bestaat ook hoogbegaafdheid met een lage verwerkingssnelheid.

De term hoogbegaafdheid is voor mij breder dan deze binnen het reguliere onderwijs wordt ingevuld: een IQ boven de 130. IQ scores kunnen niet gelijk gesteld worden met begaafdheid namelijk. Ondanks het wijdverspreide geloof dat er maar weinig personen zijn die een IQ score boven de 160 hebben, wijzen praktijkrapporten van psychologen gespecialiseerd in het vakgbied hoogbegaafdheid (bijvoorbeeld Ruf, 2005 ; Webb & Kleine, 1993) uit dat er minstens twee keer zoveel personen als verwacht een IQ score boven de 160 hebben en meer dan drie keer een IQ score boven de 180.

photo of beaded accessories
Foto door Artem Beliaikin op Pexels.com

In het huidige onderwijs worden alleen linkerhersenhelft begaafde kinderen erkend en gewaardeerd als begaafd. Een kind met een talent (zoals we dat vroeger noemden) of hoogbegaafdheid op dans, theater, muziek, sport, schilderen, techniek, houtbewerken, koken, met dieren werken, intermenselijk etc. wordt echter niet zo snel als hoogbegaafd gewaardeerd in het onderwijs. (De hierarchie van vakken stamt uit een ver verleden waar het hoogste doel was: gehoorzame volgzame fabrieksarbeider worden en later:  professor worden aan een universiteit. Inmiddels is de economie intrinsiek gewijzigd, het onderwijs echter veel te weinig.)  

111 best Hoogbegaafdheid images on Pinterest | Gifted ...

Gift Economy Principe Bijdragen

cropped-img_3826.png

Ik bepaal niet de prijs die u betaald. Iedere gast in mijn praktijk kan voor zichzelf bepalen welke bijdrage goed, eerlijk en helder is en tegelijk representatief is voor zijn of haar financiele situatie en gevoel van waarde en dankbaarheid. Nul is ook prima. Ik hanteer het principe van “the gift’ waarbij het return principe niet vaststaat. Dit is niet omdat ik denk dat mijn hulp niet waardevol is, maar omdat ik er geen getal aan kan verbinden. Ik vertrouw jou oordeel over wat een commitment is voor jou is en jouw economische situatie respecteert. Mijn diensten bied ik aan als geschenk vertrouwend op de generositeit van jullie om mijn werk te ondersteunen.

U kunt mij ook betalen met de Florijn, een rentevrije munteenheid (https://betalenmetflorijn.nl/)

Hoe ik omga met privacy en persoonlijke data kunt u lezen op http://www.ariellagracia.com/2018/10/10/privacy

Wilt u doneren om begeleiding van kinderen, jongeren en ouders die het niet kunnen betalen mogelijk te maken? Maak uw donatie over op: Go Fund Me. Neurodivergentie op school. 

Link: gf.me/u/yc9f78 of https://www.gofundme.com/f/neurodivergentie-op-school/donate

cherryblossom

Mijn achtergrond

Ik ben geraakt door het leed van kinderen en gezinnen in het onderwijs. Ik ben geraakt door de achteloze verspilling van talent binnen het Nederlandse en onderwijs wereldwijd. Ik ben geraakt, ook als ouder, door het onbegrip en de platte onwil en desinteresse, die er is bij onderwijzend personeel om getalenteerde kinderen verder te helpen. Ik wil graag voor iedereen en vooral voor de kinderen dat dit veranderd.

Ik heb aan de Universiteit van Leiden gewerkt aan een proefschrift in Levensbeschouwingen en Interculturele Genderstudies, nadat ik een propedeusejaar Indologie had gedaan. Daarna heb ik een internationale carriere gemaakt als allround wereldmuziek violiste en muziekdocent. Ik heb mij verdiept in bewustzijns en ontwikkeling via Yoga Vedanta en persoonlijkheidsontwikkeling via psychologie sinds mijn 14e levensjaar. Tien jaar voor de geboorte van mijn zoon ben ik uitgenodigd in een project voor thuiszitters die hoogbegaafd waren. Zij werkten via Unschooling en hadden goede resultaten. Later verguisd door de kranten echter. Daar ben ik gaan nadenken over onderwijs, leren en kinderen. Als muziek, yoga, bijlesjuf en kindernatuurgids/voetbaltrainer&coach/creatief therapeut heb ik mijn leven lang les en therapie gegeven aan kinderen. Na de geboorte van mijn zoon ben ik mij uit pure noodzaak meer gaan verdiepen in beelddenken, hsp en hoogbegaafdheid, leren en schoolgang.  Naast muzikantschap en werken met kinderen en jongeren, werk ik als sociaal-maatschappelijk raadsvrouwe voor volwassenen en als ik tijd heb draag ik graag bij aan documentaires op interessegebieden reeds beschreven.

Tips voor ouders 

Er bestaat een internationaal online platform voor ouders van neurodiverse kinderen. Tilt Parenting. Het is bedoeld als informatief en ondersteunend platform van ouders voor ouders. Dit is een laagdrempelig en snelwerkend netwerk. Ook is er platform ouders en school van ouders voor ouders voor advies, b.h. juridisch advies. En er zijn natuurlijk de bekende organisaties zoals Pharos etc. die advies en steun geven over hoogbegaafdheid in zijn verscheidenheid aan vormen. En o.a. Landelijk Informatiepunt Hoogsensitieve Kinderen (LIHSK) over opvoeden, school en hoogsensitiviteit: (www.lihsk.nl)

Blog 

pexels-photo-462118.jpeg
Foto door Pixabay op Pexels.com

‘Veilig op School’,  pesten en de M5Groep

Pesten is taboe onderwerp. Op de werkvloer zowel als op scholen komt dit veel voor en kan het het welzijn en de toekomst van iemand danig vernietigen. We leven met een beeld van onze scholen als moderne kindvriendelijke (soms te) instituten waar kinderen worden klaargestoomd voor hun toekomst. Ik haal dit taboe onderwerp uit de coulissen omdat het mijn gezin persoonlijk raakt en het heel erg moeilijk is hierover op open wijze te spreken met derden. Niemand beseft hoe ernstig dit verschijnsel en hoe hardnekkig en hoe oppervlakkig en tussen neus en lip door dit onderwerp door scholen behandeld wordt doorgaans. Een snelle opmerking: Ja, onze school neemt pesten zeer serieus! blijken vaak holle frases. Echter voldoende om de schoolinspectie om de tuin te leiden. Er zijn voor een school meer belangrijke onderwerpen toch? Uiteindelijk gaat het om beschadigde kinderen die binnen een school alle ruimte krijgen om anderen diep te beschadigen en er meestal nog goed mee weg komen ook. Het gaat vaak om zeer geliefde kinderen door docenten.

Door de eeuwen heen is de fysieke, emotionele en geestelijke veiligheid van kinderen op scholen zo afwezig, dat het klaarblijkelijk nodig was op een bepaald ogenblik om een heus instituut op te richten dat zich wijdt aan de bestuderingen van alle vormen van geweld tegen kinderen op scholen door de geschiedenis heen en wereldwijd. Olivier Maurel is vader van 5 kinderen en heeft het Observatoire de la Violence Educative Ordinaire opgezet. Meneer Maurel wil vooral een respectvolle bejegening van kinderen binnen scholen bevorderen. Hij schreef twee boeken: La Fessee, Questions de la Violence Educative Educative, (La Plage, 2001) en La Violence Educative, un trou noir dans les sciences humaines (Editions Instant Press, 2012). Hierin worden onderwerpen behandeld zoals pesten en straffen onder andere, zoals geweld via woorden en fysiek geweld. Hij schrijft ook dat geweld als zodanig weinig herkend wordt of benoemd. Laat staan de gevolgen ervan.

“A  cette violence physique s ajoute souvent de la violence psychologique (insultes, humiliations, jugements devalorisants); ainsi la violence educative effaiblit le corps, et affaitblit le psychisme avec des risques de depression, et d’addictions a l’alcool, au tabac ou a la drogue, qui peuvent elles-memes accroitre les risque de violences sociales. ”

alledaags-66-1

Wanneer een kind gepest wordt en met geweld op school in aanraking komt, veroorzaakt dit stress. De stress is een hormonale toxide. Deze toxide zorgt voor aantasting van de hersencapaciteit en een verminderde weerstand en gezondheid.

“Ces hormones ont des effets toxiques. Elles attaquent le systeme digestif, y provoquant des lesions, ainsi que certaines zones du cerveau, notamment l hippocampe, l organe de la memoire, dont elles detruisent les neurones. D autre part dans cette situacion d urgence, ces hormones on aussi pour effet de desactiver toutes les fonctions qui ne sont pas essentielles a la fuit ou a la defense, par exemple la digestion, la croissance et le systeme immunitaire.”

alledaags-64

Hoe vaak pesten niet herkend wordt in een klas, of geweld door docenten aan kinderen genormaliseerd wordt, of zelfs door ouders normaal gevonden wordt is helaas veelvoorkomend. Wat er vaak gezegd wordt dan is dat het gepeste individu zelf de schuld daarvan draagt en de verantwoordelijkheid draagt van wat hem overkomt. Er wordt gezegd dat als het gepeste kind zichzelf wezenlijk diepgaand veranderd dat het dan niet meer gepest zal worden. Daarbij krijgt het gepeste kind naast de afwijzing door het pesten een nieuwe negatieve boodschap: zoals jij bent, ben je onwaardig om sociaal behandeld te worden! Jou bestaan veroorzaakt voor ons allemaal problemen: wees anders, doe jezelf geweld aan anders doen zij jou geweld aan. Geweld is dus normaal op school. Zowel naar jezelf toe en naar anderen, ten diepste. En dan komt de hulp: cursussen zoals Rots en Water te over om het gedrag en de lichaamstaal van het gepeste kind ‘te verbeteren’, te veranderen. Blaming the victim dus. Een zeer schadelijke projectie van school op ‘normaal’ of wenselijke verhoudingen in de samenleving. Mijns inziens.

Heel vaak zijn de meer gevoelige, hoogintelligente kinderen target van pesten door docenten en kinderen. Het gepeste kind moet dan niet zijn gedrag veranderen, het gepeste kind heeft ten allen tijde het recht te zijn hoe het is en recht op vreedzaam bestaan waar het ook is. De focus zou moeten verschuiven naar een hands on aanpak van de pester en zijn volgers. En naar de relaties in de klas en het ethische morele klimaat dat alle leden van de klas en school samen vormen. ‘Het normaal’ van de school en de groep moet dan worden bijgesteld. Ik ben blij dat de M5Groep deze aanpak inzet breedt inzet op scholen in Nederland. Dit is een aanpak die in evenwicht is met de rechten van het kind en met rechtvaardigheid en het gepeste kind beschermd.  Verschillende keren in de schoolloopbaan van mijn zoon heb ik op het punt gestaan om het Meldpunt: Veilig op School – op te zetten. Helaas is dit nog een onvoltooid project.

pexels-photo-3932883.jpeg
Foto door Tatiana Syrikova op Pexels.com

Wijsheid van de minderheid: teveel rollen op school en Deep Democracy

Onderwijs neemt tegenwoordig een veelheid van taken op zich. Er zijn drie rollen die door een docent bewust of onbewust gespeeld uitgevoerd worden:

1. De rol van ouders als opvoeders.

2. De rol van therapeut.

3.  De rol als custodian/preacher.

Daarnaast probeert een docent ook nog een bepaalde standaard lesstof over te dragen en in te prenten in de hersenen om zo klaar te stomen voor een diploma. Op de Pabo worden docenten vooral opgeleid als overbrenger van lesstof. Waarom dan al die andere rollen? Wat betekent dit eigenlijk? Is dit wel wenselijk? En zijn docenten na een pabo opleiding op welk niveau dan ook voldoende toegerust om deze rollen te vervullen op zo ’n wijze dat kinderen de weg naar een gelukkig leven vinden kunnen? Ouders zijn wettelijk eindverantwoordelijke voor de zowel de schoolontwikkeling van hun kinderen en voor de algemene ontwikkeling. Hoe kan jij als ouder verantwoordelijk zijn voor de impact op de schoolontwikkeling van je kind van een docent die faalt?

Ivan Illitsch schreef in 1970 al hierover in zijn boek Deschooling Society: over punt 2 en 3:

“When this function is exercised by a custodian and preacher, it usually means that he persuades the pupil to submit to a domestication of his personal vision of truth and his personal sense of what is right. ” 

Willen ouders dit wel voor hun kinderen? Bij inschrijving van hun kind op een school gaan ouders akkoord met erg veel namelijk wat niet nader gespecificeerd wordt, en wat als objectief en vanzelfsprekend goed gezien wordt. Wat als de vakkennis van een team niet op orde is wat betreft hoogsensitiviteit en hoogbegaafdheid en visueel leren?

Steeds vaker ben ik tegengekomen dat de subjectieve visies en meningen van docenten en personeel op een school als objectief gezien worden, ook door instanties rondom een school. Geen speld tussen te krijgen vaak, ook al zit de docent/het team ver bezijden de waarheid. Ook de mening van ‘de school over ouders zelfs wordt als objectief overgenomen. Dit brengt de leerontwikkeling en helaas ook vaak de schoolontwikkeling van een kind gevaar.

alledaags-65

Echter wanneer de persoonlijkheidsontwikkeling, of de professionele ervaring, of de levenservaring, of de liefde voor kinderen, of de simpele intelligentie van de docent magertjes is en het kind zowel als de ouder dieper ontwikkeld zijn, dan ontstaat er een probleem.

Ouders en de kinderen zelf, als volwaardige partners zien in het onderwijs is een zeldzaam verschijnsel. Verschillen in kennis en inzicht over een kind tussen ouder en school worden dan een probleem wanneer iemand “de waarheid’ opeist. Openheid en dialoog kan erg bedreigend zijn voor gevestigde orde op een school. Persoonlijke en politieke belangen van docenten en schoolleiders zijn vaak te groot om tot werkelijk verandering te komen, die zo  ontzettend hard nodig is. Een ouder ziet zich dan snel gesteld tegenover de hele school, wanneer zijn mening afwijkt van die van de gevestigde orde op school. Dit komt steeds vaker voor: de lastige ouders.

In dit soort situaties, werk ik graag met inzichten uit Deep Democracy, dat ruimte maakt voor de wijsheid van de minderheid. Helaas is hier vanuit scholen nog weinig behoefte aan. De wijsheid van de minderheid is het potentieel dat verstopt zich als het ware in het energetische onbewuste van het levende organisme dat een school is, als je daar zo naar durft te kijken. Het is de ijsberg onder water, onder het topje. Deep democracy werkt dan met de Lewis methode, een vijfstappenmethode die beoogt de wijsheid van de minderheid toe te voegen uiteindelijk aan het meerderheidsbesluit. Ik nodig iedere ouder uit zich te verdiepen in deze gespreksvorm als zeer effectieve gespreksvorm in gesprek met scholen, over hun kind, wanneer er sprake is van een fundamenteel verschil van inzicht. Zowel in de world at large momenteel als in het onderwijs is dringend behoefte aan de wijsheid van de minderheid geimplementeerd en gehoord.

pexels-photo-235615.jpeg
Foto door Pixabay op Pexels.com

Can’t touch this! Over de psycho-sociale gevolgen van het Covid-19 beleid voor kinderen.

Gisteren fietste ik met mijn zoon richting school. Net buiten het schoolplein ontmoette een klein groepje tieners elkaar, na maanden. Ze waren euforisch. Ze wilden elkaar knuffelen en met elkaar stoeien, totdat iemand zei:” Ja, we moeten nu wel 1,5 meter afstand houden, he?” Iedereen nam schuldbewust en vol ongeloof over zichzelf een stapje terug, de knuffel viel uiteen. Wat doet dit met de mentale, emotionele, fysieke en spirituele gezondheid van onze kinderen, wanneer een hele generatie straks opgroeit met een narratief waarin  contact met een ander kind/mens kan leiden tot haar/zijn dood en die van anderen. Een narratief waarin gesteld is dat 1,5 of in Engeland 2 meter of in Duitsland 1,2 meter (WHO advies 1 meter) afstand houden de norm en gezond en sociaal is?

Knuffelpooh

In Boccacio’s Decameron beschrijft Boccaccio een groep van 7 mannen en vrouwen die in 14e eeuws Italie de builenpest zijn ontvlucht (de builenpest resulteerde in de zwarte dood die over de hele wereld trok). Decameron bevat naast beschrijvingen van vele intriges,  verhalen over hoe ouders hun eigen kinderen achter lieten uit angst voor de dood. Toen de plaag eenmaal voorbij was, hielden de mensen social distancing en zelf isolatie nog generaties lang vol, uit angst. Het creeerde erg veel leed tussen geliefden, in gezinnen en het vernietigde grote delen van de handel generaties lang. Fear eats a man’s soul. Naast een virus is ook angst een destructief mechanisme in een samenleving. In de 14e eeuw waren er geen psychologen en economen die in crisisteams de overheid adviseerden.

Harry Harlow deed in het begin van de 1960er jaren een zeer wreed psychologisch experiment, waaruit bleek dat apen en mensen aanraking nodig hebben om fysiek en emotioneel en mentaal gezond te blijven. Verstoken van fysieke aanraking, voelen mensen heel veel stress en gaan ze eerder dood. Mensen zijn sociale wezens.

In 1997 werd er een onderzoek gepubliceerd in de Journal of the American Medical Association, genaamd: “Social Ties and Susceptibility to the Common Cold”. Deze studie onderzocht 276 mensen in quarantaine om te zien of relaties met vrienden, familie, werk en community effect hebben op weerstand tegen infectie. De resultaten en conclusie: nadat proefpersonen druppeltjes rhinovirus toegediend kregen, waren de mensen met meer sociale relaties minder vatbaar voor upper respiratory illness dan degenen met minder sociale contacten. In 2015 werd er een onderzoek gedaan naar knuffelen. Bleek dat knuffelen stress wegneemt en gezondheid bevordert.

De eerste onderzoeksresultaten van het effect van een negatieve menselijke ervaring van de huidige quarantaine en zelf-isolatie staan gepubliceerd in o.a. de Lancet Volume 395, ISSUE 10227, P912-920, March 14, 2020t. In Minerva Pediatrica 72(3):226-235 · July 2020 staat een duidelijke uitleg. De psycho-sociale impact van de corona maatregelen op kinderen zijn vele malen schadelijker dan de impact van het virus zelf op kinderen:

Although medical literature shows that children are minimally susceptible to 2019-Corona virus disease (COVID-19), they are hit the hardest by psychosocial impact of this pandemic. Being quarantined in homes and institutions may impose greater psychological burden than the physical sufferings caused by the virus. School closure, lack of outdoor activity, aberrant dietary and sleeping habits are likely to disrupt children’s usual lifestyle and can potentially promote monotony, distress, impatience, annoyance and varied neuropsychiatric manifestations. Incidences of domestic violence, child abuse, adulterated online contents are on the rise. Children of single parent and frontline workers suffer unique problems. The children from marginalized communities are particularly susceptible to the infection and may suffer from extended ill-consequences of this pandemic, such as child labor, child trafficking, child marriage, sexual exploitation and death etc. Parents, pediatricians, psychologists, social workers, hospital authorities, government and non-governmental organizations have important roles to play to mitigate the psychosocial ill-effects of COVID-19 on children and adolescents. To provide the basic amenities, social security, medical care, and to minimize the educational inequities among the children of the different strata of the society are foremost priorities.

Het is toch wonderlijk dat een overheid met zoveel specialisten om zich heen zulke schade aanricht zonder verantwoordelijkheid te nemen.

Gabor Mate over Stress bij Kinderen in verband met Crisis in de Samenleving

Omdat crisis in de samenleving stress oproept, hier aandacht welk effect stress heeft op kinderen en hun toekomst.

Consequences of stressed parenting en stressed educators

Dr. Gabor Maté talks about the link between stressed parenting and the preponderance of childhood disorders like ADHD, autism and oppositional defiant disorder, at the KMT Child Development & Community Conference. Covid-19 response of governments worldwide have created tremendous stress in parents as well, economic stress and stress of fear pumped in daily by emotional media. Children easily pick up stress of teachers, parents. The effects thereof serious for their future happiness and well-being.

Helena Norberg-Hodge en Russel Brand: Apres Corona tijd als kans voor systeemverandering: lokaal en humaan. Ook in Onderwijs! 

Local

Why do we need a new economic system?
The global economic system commercializes every aspect of the world around us. It’s destroying the natural world, our livelihoods and our well-being.

Why do we need a new educational system? To guide our children and ourselves and generations to come into a practice, self-image, worldview and values that put the natural world, our livelihoods and well-being at the heart and restores and heals the damage already done.

Graag deel ik een interview met jullie tussen Helena Norberg Hodge van Local Futures/Economics of Happiness en Russel Brand. Dit gesprek raakt ook het onderwijs. De huidige economische crisis wordt hier Reality Exposed genoemd. De vertaalslag naar het onderwijs:  economie en onderwijs zijn slechts reflecties van elkaar in systeem en crisis momenteel. De economie kan beschreven worden als een global consumer monoculture met een verslaving aan macht (controle/overheersing) en ideologie. Het onderwijs bereidt kinderen voor op deze economie, die erg ziek is in zichzelf en ziekmakend voor anderen. De weg naar een gezonder onderwijs en samenleving omarmt: herstel van diepe menselijke waardigheid, herstel van ons besef van de sacredness van de natuur en alle leven, interdependence van elkaar op lokaal niveau, diversiteit, gift-economy en daarbij behorende psychologie, mens- en  . Juist nu in dit schijnbare vacuum is er ruimte om bewust te kiezen voor het leven zelf en de gezonde toekomst van de generaties na ons.

Het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind

Dit verdrag is het meest geratificeerde internationale mensenrechtenverdrag ter wereld. Het werd van kracht op 2 september 1990 door de ratificatie van 20 lidstaten.  De preambule van dit verdrag benadrukt hoe belangrijk een apart verdrag voor de rechten van kinderen is.  De optimaal mogelijke ontwikkeling van het kind staat centraal. Op grond van de “lichamelijke en geestelijke onrijpheid” van het kind is “bijzondere zorg” noodzakelijk; ieder kind dient op te groeien “in een sfeer van geluk, liefde en begrip” om te komen tot “volledige en harmonische ontplooiing van zijn of haar persoonlijkheid” en om te worden voorbereid op een “zelfstandig leven in de samenleving”. Het is dus niet zo dat het EVRM niet van toepassing is op kinderen en jongeren, maar door het IVRK wordt het kind daadwerkelijk drager van eigen rechten en krijgt het de mogelijkheid deze uit te oefenen. De overheid heeft bovendien de taak om het verdrag zo goed mogelijk te implementeren in de Nederlandse rechtspraktijk.

Het IVRK kent vier kernaspecten, de zogenaamde ‘pijlers’ van het verdrag. Het gaat dan om artikel, 2, 3, 6 en 12 IVRK51, waarbij artikel 3 moet worden bestempeld als leidend beginsel. Het eerste lid van dit artikel bepaalt dat het belang van het kind te allen tijde prevaleert.  Daarbij moet op z’n minst altijd een belangenafweging worden gemaakt. De ontwikkeling van het kind moet hierbij de eerste overweging zijn. Verder gaat het om het discriminatieverbod , het recht op (over)leven en ontwikkeling van het en het recht om gehoord te worden. Tot slot behelst artikel 12 het recht van de minderjarige om te participeren. In alle zaken die hem aangaan, moet het kind de kans krijgen gehoord te worden en zijn gesproken.  Hieraan zit geen leeftijdsgrens en het is niet essentieel dat het kind uitvoerig en van alles op de hoogte is. Het gaat erom dat het blijk geeft van voldoende inzicht in de situatie om zich een mening te kunnen vormen en hij gestimuleerd wordt zijn mening vrijelijk te uiten. De mening van het kind hoeft niet doorslaggevend te zijn, maar dient wel als belangrijk ondersteunend argument te worden gebruikt dat (mogelijk) extra gewicht geeft aan andere argumenten. Op basis van de Guidelines geldt dit recht overigens ook voor de ouders.

Quotiënten en misdiagnoses
Kinderen en jongeren zijn intelligenter dan in het onderwijs wordt begrepen en begeleid. Eigen-wijsheid en talenten, inclusief de kenmerken van HB, HSP en Beelddenken sluiten naadloos aan bij vraag vanuit bedrijfsleven. Bedrijven ontwikkelen vormen van neuro-kapitalisme, terwijl het staatsonderwijs kinderen jaren versuft en vertraagd met eindeloze jaren leren om tot een diploma te komen, wat overigens steeds minder waarde heeft in de vorm van baangarantie. De relatie tussen scholing en afname van intelligentie naarmate de jaren van scholing vorderen zijn wetenschappelijk bewezen. De overheid en het particuliere onderwijs heeft sinds 7 jaar kennis van een succesvolle methode die het lesmateriaal rekenen basisschool in 6 weken doceren en dan gericht op kinderen die zwak zijn in rekenen.  De overheid, en scholen, doen helemaal niks met deze methode. Er wordt zelfs geen gerucht aan gegeven. Stel je voor, welk een ruimte de implementatie van deze methode zou geven aan kinderen. Zeeen van tijd om te spelen, en om aan talentontwikkeling te doen.  Het bedrijfsleven richt tegenwoordig zelf hogescholen en universiteiten op omdat de recente stromen afgestudeerden niet getraind zijn zoals zij nodig hebben. Deze nieuwe instituten zijn gericht op het trainen van een hoog Well Being Quotient, een hoog Emotional Intelligence Quotient, naast een hoog IQ. Het huidige onderwijs heeft de grootste moeite creatieve en talentvolle kinderen (met een hoog EQ en WQ dus) te herkennen, te waarderen en hun potentieel tot bloei te laten komen. Vaker komen deze kinderen in de problemen en worden ze naar het speciaal onderwijs en VMBO gebonjourd of komen ze thuis te zitten. In ontwikkelingslanden rekruteren grote bedrijven al jaren straatkinderen die nooit onderwijs hebben genoten, omdat zij vaak oplossingen kunnen bedenken voor ingewikkelde problemen die geuniformeerde kinderen (geschoolde kinderen) niet meer kunnen bedenken.

De norm in het onderwijs is afgelopen jaren steeds smaller geworden. Het budget voor passend onderwijs steeds groter, en het aantal aangemeten afwijkingen van de norm eerder standaard dan uitzondering. De norm lijkt niet meer normatief. Daarbij vraag ik mij af hoe slim gerichtheid diploma onderwijs nu is, wanneer op de huidige arbeidsmarkt een periode van 3 maanden werkeloosheid een behaald diploma volledig devalueert. Zeker wanneer we niet weten hoe de toekomst er over 7 jaar uitziet, laat staan over 17 jaar (een universitair diploma traject vanaf leerplichtige leeftijd).

green grass near trees
Foto door Luis Dalvan op Pexels.com

Universele Kinderrechten binnen het onderwijs

Hoewel de overheid zich duidelijk inspant om de Kinderrechten te garanderen, worden de Kinderrechten binnen scholen geruisloos en ‘vanzelfsprekend’ geheel onzichtbaar. Een kind mag niet wiebelen, lopen, rennen, huppelen, eten, plassen, lachen wanneer het dat wil. Kinderen hebben geen recht op vrije meningsuiting binnen een school en hebben geen recht om gehoord te worden, alleen als de juf bereid is en de visie van de juf overeenkomt met hetgeen het kind uit. De vanzelfsprekendheid hiervan, maakt discussie een heet hangijzer, waaraan je als ouder al snel je vingers brandt. Is die vanzelfsprekendheid in een vacuum van ons bewustzijn terechtgekomen? Jaarlijks brengen kinderen ontzettend veel uren door binnen de muren van schoolgebouwen  schoolpleinen, de noodzaak van deze discussie en verandering prangend.

Het teruggeven van de universele kinderrechten aan kinderen en universele mensenrechten aan ouders binnen het onderwijs is mijns inziens regelrecht verbonden met een structurele oplossing van veel problemen die kinderen en ouders ervaren in het onderwijs. ‘Laat me Leren een stichting opgericht als initiatief van Helcia Cino, is actief bezig met universele kinderrechten binnen het onderwijs. Zie Eva Jinek, en artikelen in Parool. Deze beweging deelt o.a. flyers uit op schoolpleinen en zoeken actief contact met jongeren met de vraag zich publiekelijk te uiten op het gebied van naleving van mensenrechten binnen de muren van het onderwijs. Het gaat er dan steeds om kleine praktische verandering door te voeren op basis van wetenschappelijk bewijs.

Duidelijke juridisch bindende gedetailleerde afspraken tussen ouders en scholen, zwart op wit, over hetgeen een school zal bieden aan de ouder en aan hun kind, zouden eveneens helpen. De vorige Kinderombudsman heeft hier al jarenlang voor gestreden. Blijkbaar zijn nog meer jaren nodig.

Talentonwikkeling of Selectiefabriek? 

Het Nederlandse onderwijs wordt aangestuurd door toetsen in plaats van door minimum doelen. Daarmee voldoet het per definitie niet aan het grondwetrecht van kinderen op Onderwijs. School heeft eigenlijk de bedoeling dat kinderen zo goed mogelijk hun talenten kunnen ontplooien. Het Nederlandse onderwijssysteem vloekt daar eigenlijk mee. Het is daarmee pedagogisch onjuist zelfs. De Belgische Prof. Dr. Rogier Standaard, grondlegger van het Belgische schoolsysteem en schrijver van het boek “De becijferde school” omschrijft het zelfs als een vorm van vroege discriminatie in het voordeel van de goede leerlingen. “In een beschaafd land doe je dat niet. Kinderen voortdurend confronteren met het feit dat ze dom zijn of niet goed meekunnen.” Mevrouw Dr. Anna Bosman, hoogleraar pedagogiek wijst op de self-fulfilling prophecy van het toetsend onderwijs vanaf groep 3. Kinderen gaan zich gedragen naar hetgeen er over hen verteld wordt. De citotoets wordt misbruikt door de overheid. Door Cito is de citotoets bedoeld om leerlingen te volgen in hun ontwikkeling en voor docenten om te kijken hoe hun onderwijs beklijfd bij de leerlingen. Het is niet ontworpen als basis voor advies vervolgonderwijs, aldus Cito zelf. Daarbij hangt het in de citowereld gebruikte label sterk/zwak vooral samen met de hoeveelheid plekken die er in het voortgezet onderwijs beschikbaar zijn, in plaats van met de werkelijke capaciteiten van de kinderen. (wettelijk gezien mogen scholen per jaar enkele kinderen uitsluiten van de citotoets trouwens op schriftelijke aanvraag van de ouders) De richtlijn van de overheid is al jaren: 20% VWO advies, 30% havo advies en de rest VMBO. De herkomst van deze percentages zijn vaag, het onderzoek waarop deze gebaseerd zijn onbekend. Het betekent dat leerlingen met een zelfde toets uitslag het ene jaar havo advies krijgen en het andere jaar een VWO advies. Ook hier om werkelijk aan het recht op onderwijs te gaan voldoen, hoort in Nederland diepgaande verandering in het onderwijs plaats te gaan vinden. (dit blogartikel is onder andere gebaseerd op de uitzending van KRO Brandpunt uit 2016 over de totstandkoming van het schooladvies) 

Docentenstakingen en media 

Al enige jaren is er een levendige beweging in het Nederlandse docentencorps: het stilleggen van werk. Werkdruk, lage lonen, lerarentekort worden in de media in een lange adem als oorzaak en gevolg met elkaar verbonden. Go’h! Ik vraag mij af of deze relatie wel klopt. Er zijn altijd redelijk voldoende docenten geweest. Er is geen plotseling massa emigratie geweest van docenten of epidemische sterfte onder het mensensoort docent, of heb ik iets gemist? Docenten houden van kinderen en van hun vak en daar zit eerder de mangel dan in geld en werkdruk. Het stukje aandacht, liefde en wijsheid dat een docent kan geven aan kinderen is met alle overheidsinspiratie op onderwijsvlak afgelopen 20 jaren vakkundig opgeknoopt en hangt levensloos te bungelen aan een hoge boom. Oh ja, en ook ouders gaan tegenwoordig de straat op om te demonstreren voor (tot wat schertst mijn grote verbazing): docenten! Ik zou zelf als ouder eerder de straat opgaan voor betere werkomstandigheden binnen scholen voor kinderen. Veel kinderen ervaren hun activiteit op school als werk, en vragen zich zelfs wel eens af waarom de juf betaald wordt voor haar werk en zij niet.  “Maak je werk af” en “Wanneer je je werk afhebt, mag je buitenspelen!” Media staan bol van verhalen en verslaggeving over de demonstraties en het gevoel van paniek, kritiekloos en wel. Tot aan kritiekloos de sluiting van 15 scholen in Amsterdam Nieuw West vooral als shock gepresenteerd wordt en niet als een crisis in denken en handelen van degenen die bepalen in onderwijsland. Een ethisch morele crisis naast een gebrek aan inzicht in pedagogie en empathie met kinderen. Ik ben bang dat al die media aandacht en framing vreselijk afleidt van het werkelijke probleem: systeemcrisis en ethische crisis in het onderwijs waarin al vele generaties kinderen de dupe zijn. Ik spreek regelmatig wat oudere docenten die al 40 jaar docent zijn in hart en nieren. Niemand wil meer in het onderwijs. Omdat het onderwijs niet meer wijs is en ondermaats is, onder menselijke maats is. Schadelijk voor welzijn van docenten en voor ontwikkeling van kinderen. Meer geld geven aan docenten die dit systeem nog wel willen dragen met een gerust hart is een heel scheve oplossing, ministerie van onder-wijs! Kunnen we het gesprek eens openen over de werkelijke onderliggende problemen en de voorhanden zijnde oplossingen die geen extra geld kosten? Alstublieft? In naam van de kinderen en hun toekomst!

Kafka & Leerplicht 

Onderstaand is een artikel uit de Volkskrant, geschreven door Harriet Duurvoort, gepubliceerd op 22-01-2020. Ik publiceer dit omdat ik veelvuldig dit soot situaties tegenkom in eigen praktijk en ik gewerkt heb in andere projecten met kinderen zoals beschreven hieronder.

“Hoe staat de wereld ervoor in het jaar 2100? Hoe is het dan inmiddels met het ­klimaat, met de vergrijzing als mijn kind is vergrijsd, met de bevolkingsexplosie? Ik ben er dan al lang niet meer, maar mijn kind waarschijnlijk wel. Hij is 8, heeft de diagnose zwakbegaafd en zal altijd afhankelijk zijn van een compassievolle samenleving die in staat is voor hem te zorgen. Daarom maak ik mij ook extra zorgen over later.

Mijn hoop is altijd dat er in zijn generatie genieën opstaan, geboren met creatieve en innovatieve topbreinen om de enorme uitdagingen waarmee wij onze kinderen en kleinkinderen hebben opgezadeld te helpen oplossen.

Die zijn er gelukkig ook. Jason bijvoorbeeld, of zijn vriendinnetje Wen Long. Allebei 8, net als mijn zoontje. Geboren met een IQ dat wordt geschat op 145-plus. Kleine Einsteins, uitzonderlijk begaafd, die we liefdevol moeten koesteren, als samenleving, als mensheid. Het enige onbegrijpelijke is dat wij, Nederland, er nu al alles aan hebben gedaan om hun jeugd te kapot te maken.

Wat een geluk dat Albert Einstein niet in een 21ste-eeuws Nederlands schoolsysteem is grootgebracht. Want dan was hij hoogstwaarschijnlijk een depressieve drop-out geworden en liepen we minstens zestig jaar achter met onze ontwikkeling. Een geknakte jeugd, niet bij gebrek aan een warm, liefhebbend ouderlijk nest, maar door toedoen van een paranoïde overheid die ouders van kinderen die op school afwijken van de norm tot op het bot wantrouwt.

Grote kans dat Einsteins ouders door de Kinderbescherming uit de ouderlijke macht waren ontzet omdat er geen school kon worden gevonden die hem passend onderwijs kon geven. Waarna een kafkaësk systeem van blaming the victim in werking zou zijn getreden: niet de school, de ouders krijgen de schuld.

Niet naar school gaan, al is het aan school te wijten, heet ‘pedagogische verwaarlozing’, van ouders. Bij een seintje van de leerplichtambtenaar, dat een kind al even niet in de schoolbanken zit, gaan de alarmbellen plichtsgetrouw af. Dan gaat VeiligThuis maar meteen ervan uit dat iets verschrikkelijks, Ruinerwold-achtigs, gaande is. Better safe than sorry, nietwaar. Of gewoon: omdat school moet. Einsteins ontstelde ouders waren aan de bedelstaf geraakt door ellenlange zenuwslopende juridische procedures tegen de overheid.

Jasons en Wen Long delen niet alleen hun bizar hoge IQ, maar ook de hel van het ontbrekende passend onderwijs en de stelselmatige intimidatie van hun ouders, ondanks hun grote inspanningen dan maar zelf passend onderwijs te organiseren. Scholen die geen passend onderwijs bieden, maar waar niemand begrijpt dat een kind het niet meer trekt. Nieuwe scholen vinden aan de andere kant van het land, zes uur reizen per dag. Jasons moeder Joyce verloor haar baan omdat ze, noodgedwongen, vijftien uur thuisonderwijs ging geven. De plusklassen, de honderden kilometers reizen naar school, alles heeft ze zelf gefinancierd. Ondanks die inspanningen kreeg ze onlangs een zevende (!) VeiligThuis-melding. Ze is net verhuisd, op de vlucht voor de leerplichtambtenaar en de gemeente. Ze heeft een kei van een advocaat, die ze niet meer kan betalen. Zonder haar was Jason waarschijnlijk uit huis geplaatst.

Joyce vertelt hoe traumatiserend het is. Als op een avond de politie en de crisisdienst voor de deur staan. Die een doodsbang 5-jarig jochie vertellen dat ze misschien een andere moeder voor hem gaan zoeken. Precies als bij Wen Long, die nota bene toen ze tweeëneenhalf was uit China werd geadopteerd. Tegen zo’n meisje zeggen dat ze op zoek gaan naar andere ouders, vanwege een leerplichtconflict? Verbijsterend. Heeft dan niemand een geweten? Dit is geestelijke kindermishandeling, moedwillige traumatisering door een van elk ethisch en menselijk besef gespeende schoolinquisitie.
Het zijn niet alleen hoogbegaafde kinderen van wie de ouders worden opgejaagd als criminelen, omdat er geen passend onderwijs is op school – of hun kinderen niet willen dwingen tot een beschadigende schoolgang. Er zitten 14 duizend kinderen thuis: kinderen met een beperking, ziek, hooggevoelig, kapotgepest, met autisme, die zwakbegaafd zijn, enzovoorts. Het bij samenwerkingsverbanden opgepotte geld voor passend onderwijs moet worden gebruikt om deze kinderen maatwerk te bieden, op school, in alternatief leerverband of thuis. En het intimideren van ouders door VeiligThuis-procedures zou als ambtsmisdrijf moeten worden vervolgd.”

Arete en Hypatia in 2019: Terreinwinst? 

Wat is school? Het woord in het oude Grieks betekende ook al les of school.  Echter met een veel bredere betekenis, namelijk de tijd dat je niet druk bezig hoeft te zijn met iets. Je zou kunnen zeggen dat oorspronkelijk een school een plek is waar veel tijd is en waar je dus ‘de tijd kunt nemen’ voor wat je interesseert. De vraag is of Theano, Socrates, Arete of Hypatia ooit tot haar/zijn inzichten waren gekomen wanneer zij op een basisschool a la 2019 hadden gezeten…

Vanuit de Griekse wijsgeren en wijsgeressen naar de intellectuele periode van de Verlichting. In deze periode werd een nieuw soort scholen opgezet. Scholen met als doel kinderen de samenleving in te laten stromen als fabrieksarbeider. Nog een periode verder, in de tijd van Napoleon werden scholen vooral strategisch gebruikt om  gehoorzaamheid en volgzaamheid te trainen zodat kinderen als volwassenen brave soldaten konden worden. Het Pruisische model van school wordt heden ten dage nog steeds als basis gebruikt.

In de vorige eeuw vond men educatie voor kinderen zo belangrijk dat het recht van kinderen op educatie vastgelegd werd in het Verdrag van de Rechten van het Kind. In het verdrag gaat het steeds om het Engelse woord education. Educatie en het recht erop is een meer omvattender begrip dan onderwijs en leerplicht. Educatie is gericht op een brede ontwikkeling van kinderen. Leerplichtonderwijs is gericht op een diploma behalen. Op welke wijze kunnen kinderen hun recht op ontwikkeling/education claimen binnen het onderwijs?

In Nederlandse grondwet staat dat het geven van onderwijs vrij is.  De huidige reguliere praktijk is echter onvrij. Dit is zo geworden door verschillende inperkingen van dit grondwetsartikel gemaakt door ambtenaren vanuit hun persoonlijke aannames over onderwijs en kinderen.  De Arete en Hypatia a la 2019 worden weggediagnosticeerd en hun ouders krijgen jeugdzorg op hun dak. In wiens belang, vraag ik mij af? In ieder geval hoort niemand hun geniale ideeen meer, want ze wijken af van de norm en dat is zorgbehoevend tegenwoordig ipv een bijdrage aan geestesontwikkeling van de mensheid, maatschappij en cultuur, dat maakt men er tegenwoordig van. Arete en Hypatia a la 2019 brengen geschenken en enorme terreinwinst in de ontwikkeling van de mensheid en belichamen oplossingen van maatschappelijke en sociaal economische problemen vanuit perspectieven die wij niet hebben, zij wel.

beige concrete pillar
Foto door Josiah Lewis op Pexels.com

Aan vaders hand*

Gisteren wandelde ik door de gang van de school van mijn zoon. Tegemoet kwam mij Hidde,  vader van Sam. Zoals ouders dat vaker doen dronken we een kop thee samen in de ouderruimte op school. Met een zekere perplexheid verteld hij mij: “Gisteren. liet ik de hond uit samen met Sam (9 jaar). We wandelden hand in hand langs de gracht. Aan de overkant van de gracht liep een meisje samen met haar moeder, toen plots mijn zoon vol enthousiasme wijzend naar de overkant uitriep: “Kijk! Papa, dat meisje daar zat ook met mij in de gevangenis.” (Het meisje zat vroeger bij Sam in de klas op zijn vorige school).

*(de ware namen van vader en zoon zijn vervangen)

light sunset people water
Foto door Negative Space op Pexels.com

Beelddenken en Youngworks onderzoeksbureau 

In een uitgebreid onderzoek door trendonderzoekburo Youngworks in samenwerking met met de afdeling neuropsychologie van de UvA, bleek dat maar liefst 60 procent van de random geselecteerde onderzoekspopulatie uit de huidige generatie jongeren en kinderen op een visuele wijze leert in plaats van op de manier waarop scholen hun stof aanbieden, namelijk lineair repetitief. De visuele manier van denken gaat 60x zo snel als de lineaire wijze en maakt dwarsverbanden tussen vele vakgebieden. Onze overheid besteed momenteel een jaarbudget van 240.000 miljard aan passend onderwijs. Kinderen die anders leren dan standaard wordt aangeboden, krijgen een passend aanbod. Ten eerste lijkt de norm hier niet meer normatief als het om zo n groot budget gaat. Ten tweede is er een schrijnend tekort aan expertise binnen scholen om beelddenken, en ‘andere afwijkingen van de norm’ of gewoonweg andere talenten tot bloei te laten komen als talent an sich, als terreinwinst.

person wearing red jacket standing on cliff beside black camera tripod
Foto door Quang Nguyen Vinh op Pexels.com

Hoe het ook kan! 

Crisis of niet in het onderwijs, het mooie is dat fundamentele oplossingen al voorhanden zijn, niks extra s kosten in geld.  Wel kosten ze bereidwilligheid, zelfreflectie, samenspraak en een shift van perspectief. Er is veel samenspraak nodig, bereidheid om  naar elkaar te luisteren en er is lef nodig om werkelijk veranderingen te brengen. Er is geen 1 kant en klare totaaloplossing ben ik van mening. Vele kleine puzzelstukjes en verschillende perspectieven maken het geheel. Deze opgeloste puzzel zal zich per definitie ook steeds vernieuwen als levend organisme om gezond te blijven.

Enkele inspirerende voorbeelden van mensen die zich wel enkele fundamentele vragen stelden en of oplossingen neerzetten ;

De groeiende groep mensen die pleit voor een Kindgebonden Onderwijs Budget voor ouders zodat ouders zelf de financiele vrijheid hebben educatie voor hun kinderen te kiezen en in te richten in overeenstemming met grondwetsartikel 23 vrijheid op onderwijs. Ouders krijgen dan het budget dat de overheid nu per kind aan de scholen uitkeert.  Onderteken ook!     https://kindgebondenonderwijsbudget.petities.nl/

De econoom filosoof Charles Eisenstein. https://youtu.be/EEZkQv25uEs en https://youtu.be/_oevXkJY-fE ; Hij beschrijft hoe ons zelfbeeld, economie, financieel systeem, onderwijs en religie verbonden zijn en intrinsiek leiden tot crisis in onszelf, met anderen en in de wereld. Hij presenteert een ‘new story of self’ waarop nieuwe structuren gebouwd kunnen worden, ook in het onderwijs (dat voorbereid op zelfstandigheid in economische setting).

Sophie Rabhi Bouquet schreef het prachtige boek: La ferme des enfants. Une pedagogie de la bienveillance (editions Actes Sud 2011).

Olivier Maurel: La violence educative: Un trou noir dans les sciences humaines   (editions l’Instant Present). Zijn Observatoire de la Violence Educative Ordinaire doet onderzoek naar alle vormen van geweld die binnen het onderwijs worden gebruikt om kinderen te laten gehoorzamen en biedt hulp aan ouders om respectvolle educatieve methoden te vinden.

Paolo Freire (Recife, 1921- Brasil 1997), Pedagoog, Filosoof, Andragoog, Educationalist. Schreef onder andere: Pedagogy of Freedom: Ethics, Democracy, and Civic Courage; Pedagogy of the Heart (Bloomsbury Revelations); Education for Critical Consciousness.  Het startpunt van zijn pedagogie is de situatie in het leven van de student. Het verkrijgen van bewustzijn en het oplossen van obstakels het doel van de educatie. Freire’s visie was dat om de mens te helpen zijn menselijkheid te realiseren, eerst de structuren veranderd moeten worden die de onderdrukten zowel als de onderdrukker dehumaniseren.  Freire ageert tegen het depositaire onderwijs, dat verwijst naar onderwijs waarbij kennis, die in bezit is van anderen als vaststaande werkelijkheid wordt overgeheveld in het hoofd van de lerende, waardoor de lerende geen andere optie heeft dan zich te voegen in een door iemand anders gedefinieerde werkelijkheid.

De Duitse filosoof David Precht met zijn boek Anna, die Schule und der Liebe Gott. Der Verrat des Bildungssystems an unseren Kindern. Interviews met David Precht naar aanleiding van dit boek kun je vinden op o.a.: https://youtu.be/Gewb3-DUlJs

Precht maakt duidelijk dat de overheidsscholen gaan om Wissen, maar nooit om Bildung. Precht is van mening dat het systeem de kinderen onderwijst over de verkeerde thema’s en met de verkeerde methodes. Hij noemt het huidige schoolsysteem: Leerboulimia. Hij verlangt een onderwijssyteem waar het draait om creativiteit en zelfstandig leren nadenken.

Ivan Illich, in Deschooling Society (1971), geeft een kritische analyse van de rol van docent: School, by its very nature, tends to make a total claim on the time and energies of its participants. This, in turn, makes the teacher into custodian, preacher, and therapist. In each of these three roles the teacher bases his authority on a different claim. The teacher-as-custodian acts as a master of ceremonies, who guides his pupils through a drawn-out labyrinthine ritual. He arbitrates the observance of rules and administers the intricate rubrics of initiation to life. At his best, he sets the stage for the acquisition of some skill as schoolmasters always have. Without illusions of producing any profound learning, he drills his pupils in some basic routines. The teacher-as-moralist substitutes for parents, God, or the state. He indoctrinates the pupil about what is right or wrong, not only in school but also in society at large. He stands in loco parentis for each one and thus ensures that all feel themselves children of the same state. The teacher-as-therapist feels authorized to delve into the personal life of his pupil in order to help him grow as a person. When this function is exercised by a custodian and preacher, it usually means that he persuades the pupil to submit to a domestication of his personal vision of truth and his personal sense of what is right.

Claudia Mars met haar boek De Ziel en de School; http://www.dezielendeschool.nl/

De Britse Sir Ken Robinson, werd geridderd voor zijn werk omtrent educatie en onderwijs. In zijn bekende lezing: changing the paradigm of education noemt hij het longitudinal onderzoek dat aantoonde: hoe meer educated een kind raakt hoe minder intelligent (divergent thinking) een kind wordt. Children are being educated out of creativity.  Education is alleen voor het hoofd en voor de linkerhersenhelft, en een angst voor falen en fouten wordt ons vooral aangeleerd. https://youtu.be/zDZFcDGpL4U

Schoolmeester Toshiro Kanamori in Japan via de documentaire Children Full of Life, leert de kinderen als hoofddoel in zijn klas how to be happy. Hij instrueert de kinderen om hun ware diepe innerlijke gevoelens op te schrijven in een schriftje en voor te lezen in de klas aan hun klasgenoten. Door hun leven te delen met klasgenootjes leren de kinderen hoe belangrijk het is om werkelijk om elkaar te geven.  To care. :https://youtu.be/armP8TfS9Is

De Kinschool in Tekos Rusland wordt geheel gebouwd, geadministreerd en gerund door kinderen: https://youtu.be/yxKuSS_qn28 Deze school werd opgericht als experiment vanuit de Russisiche overheid door Michael P. Shetitin en is een beroemd en groot succes.  De school bereidt de kinderen niet voor op het leven, maar zij leven het leven hier en nu iedere dag. “Prop een kind niet vol met informatie. Leer een kind hoe informatie te gebruiken om de kwaliteit van leven te verbeteren. We reflecteren niet alleen de realiteit, we creeeren de realiteit met onze gedachtes.”

Peter Hartkamp schreef een boek over het realiseren van de rechten van kinderen in het onderwijs. titel: Het gedwongen onderwijs voorbij. Een pleidooi voor het realiseren van de rechten van het kind binnen het onderwijs. In dit boek ontmaskert hij onder andere  11 mythes (geaccepteerde aannames) over het onderwijs. Peter Hartkamp startte ook twee bekende democratische scholen in Nederland.

Nog een ander voorbeeld, er bestaan al enkele jaren cursussen voor kinderen die rekenen moeilijk vinden, waarin de hele basisschool lesstof rekenen behandeld wordt in 6 weken. De cursus kan worden afgesloten met een certificaat. Wanneer we deze cursus zouden integreren op de huidige basisscholen, komt er veel tijd vrij voor de kinderen om aan hun eigen talenten te kunnen gaan werken en om te spelen of om verder te gaan met lesstof van een VO school. Zowel de overheid als de meest toonaangevende scholen zijn op de hoogte van deze rekenmethode en weigeren deze in te zetten tot nu toe.

Prof. dr. Katie Lee Weille en Alice van der Pas o.a. wijdden zich onder andere aan het professionaliseren van werken rondom en met ouders en ouderschap en aan de relatie en communicatie tussen onderwijzend personeel en ouders.

 

Copyright under Creative Commons.   

Iedere non-profit organisatie mag de content op deze site delen op een respectvolle wijze, met referentie naar de bron en alleen voor niet-commerciele doeleinden. De urgentie van het onderwerp heeft volgens de auteur een groter belang dan de 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s